Een ingezonden stuk van een trotse opa over rugby, over het leven langs de lijn en over Super Saturday aanstaande zaterdag!
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Dat Pieter ooit nog eens als een trotse opa langs een rugbyveld zou staan, had hij in zijn jongere jaren voor onmogelijk gehouden. Pieter was meer van het subtiele werk. Van het fijnzinnige duwtje in de rug, niet van het collectieve omverbeuken. Van woorden, niet van tackles. Van Daglicht, niet van modder.
En toen was daar kleinzoon Joshua.
Joshua, die zijn rust niet vond in stilte, maar in lawaai. Niet in afzondering, maar in een groep jongens die elkaar met grote snelheid omverlopen, elkaar daarna overeind trekken en vervolgens gezamenlijk besluiten dat alles weer goed is. Joshua vond bij de rugbyclub precies die mensen die hem houvast boden. Ja, ik hoor u denken: rust en rugby in één zin, dat is alsof je zegt dat een kettingzaag therapeutisch kan werken. Maar toch.
Want rugby is ruig, maar niet stuurloos. Het is botsen met een gebruiksaanwijzing. Stoeien met afspraken. Knokken binnen kaders. Er zijn regels, normen, tradities. Er is respect voor de scheidsrechter, voor de tegenstander, voor het spel. En precies dát is wat jeugd nodig heeft. En pubers. En eigenlijk iedereen die af en toe denkt: “Waar is hier de handleiding?”
Bovendien – en dit is een belangrijk argument in opa-logica – Joshua zegt zelf dat het een mooie sport is. En dat móét ook wel. Want anders ga je als vijftienjarige niet twee keer per week zelf trainen én daarnaast ook nog elke week training geven aan jongere spelers. Dat doe je alleen als je ergens in gelooft. Of als je ernstig ontspoord bent. Maar Joshua oogt vooral betrokken.
Dus staat Pieter daar. Zaterdag 7 februari. Met koude handen, warme koffie en een borst die nét iets verder vooruitsteekt dan strikt noodzakelijk. Naast hem staan trotse ouders. Veel trotse ouders. Allemaal met hetzelfde gezicht: een mengsel van lichte bezorgdheid (“komt hij straks nog heelhuids thuis?”) en diepe bewondering (“kijk ‘m gaan, die van mij”).
Zaterdag 7 februari 2026 is het bovendien Super Saturday bij Rugbyclub Hoek van Holland. Dat klinkt als een marketingterm, maar het is vooral logistiek chaos met liefde. De Benji’s, Cubs, Junioren en Colts spelen thuis. De jeugd, de trots van de club: van de Turven – die vooral nog oefenen in de kunst van de verkeerde kant oprennen – tot aan de Colts, die al doen alsof ze internationals zijn, inclusief het kijken naar de scheidsrechter alsof die persoonlijk verantwoordelijk is voor alle onrecht in de wereld.
En Pieter? Die staat te kijken. Naar het spel. Naar de jongens en meiden. Naar de structuur in de chaos. Naar hoe regels geen beperking zijn, maar een vrijbrief om voluit te gaan. Naar hoe je elkaar keihard kunt raken zonder elkaar kwijt te raken.
En ergens, tussen een scrum en een kop koffie, dringt een serieuze gedachte zich op. Misschien is dit wel precies wat we vaker nodig hebben. In sport. In opvoeding. In de samenleving. Duidelijke afspraken. Ruimte om te botsen. En daarna samen weer opstaan.
Pieter glimlacht. Het daglicht valt schuin over het veld. Modder glanst. Joshua rent. En ineens is rugby niet zomaar een sport.
Het is opvoeding in korte broek.
Meer lezen?
Ga naar https://kunststukjes.wordpress.com/category/pieters-daglicht-over-denkdingen/